Υπάρχουν αντικείμενα που έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στο αστικό τοπίο, ώστε σχεδόν παύουμε να τα παρατηρούμε. Μία πινακίδα, για παράδειγμα, έχει έναν αυστηρά συγκεκριμένο ρόλο: να πληροφορεί, να προειδοποιεί και να οργανώνει την κίνηση. Τι συμβαίνει όμως όταν απομακρύνεται από τον δρόμο και βρίσκεται ξαφνικά μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον;
Ο Ιταλός καλλιτέχνης Maurizio Sergiusti, γνωστός ως Scoobafish, εξερευνά ακριβώς αυτή τη μεταμόρφωση μέσα από το νέο του project με τίτλο Urban Pixel.
Από τον δρόμο στην παραλία
Το πρώτο κεφάλαιο του project, με τίτλο The Last Wave, μεταφέρει σχεδόν 1.000 παροπλισμένα οδικά σήματα σε μια παραλία της Σαρδηνίας. Τοποθετημένα με το χέρι και σχεδιασμένα ώστε να διαβάζονται από ψηλά, τα μεταλλικά κομμάτια σχηματίζουν μια νέα εκδοχή του εμβληματικού έργου “Great Wave off Kanagawa” του Katsushika Hokusai.
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Η θάλασσα αποτελεί ταυτόχρονα το φυσικό σκηνικό και το βασικό θέμα της σύνθεσης, ενώ τα υλικά προέρχονται από έναν κόσμο που μοιάζει εκ διαμέτρου αντίθετος. Η αυστηρή, λειτουργική γλώσσα της πόλης συναντά ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα στην ιστορία της ιαπωνικής τέχνης, δημιουργώντας μια εικόνα που αποκτά διαφορετική σημασία όταν ιδωθεί μέσα από το σύγχρονο ζήτημα της κατανάλωσης.
Τίποτα δεν είναι πραγματικά «καινούργιο»
Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του Urban Pixel είναι ότι τα σήματα δεν μεταμορφώνονται με τον συμβατικό τρόπο. Δεν βάφονται, δεν κόβονται και δεν επεξεργάζονται ώστε να αποκτήσουν μια πιο «καθαρή» αισθητική. Οι γρατζουνιές, η σκουριά, οι φθορές, τα διαφορετικά χρώματα και οι ανακλαστικές επιφάνειές τους παραμένουν ορατά.Έτσι, κάθε κομμάτι διατηρεί κάτι από την προηγούμενη ζωή του, ενώ παράλληλα αποκτά έναν καινούργιο ρόλο. Από αντικείμενο υποδομής γίνεται pixel και από pixel μέρος μιας μεγάλης εικόνας. Και αυτή είναι η μετατόπιση που βρίσκεται στην καρδιά του έργου του Sergiusti, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται να κρύψει την ιστορία των υλικών του, αλλά να την κάνει μέρος της τελικής σύνθεσης.
Μια εικόνα για την εποχή της κατανάλωσης
Στο κέντρο της σύνθεσης εμφανίζεται μια ακόμη ασυνήθιστη λεπτομέρεια: ένα μήλο σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ανάμεσα στα μεταλλικά σήματα, το οργανικό στοιχείο λειτουργεί ως υπενθύμιση του κύκλου της κατανάλωσης και της φθοράς. Η εικόνα της τεράστιας κυματιστής επιφάνειας δεν αφορά επομένως μόνο την αναπαράσταση ενός διάσημου έργου τέχνης. Το The Last Wave μιλά για αντικείμενα που κάποτε είχαν χρηστική αξία, στη συνέχεια έγιναν άχρηστα και τελικά απέκτησαν μια νέα ζωή μέσα από την τέχνη. Το ίδιο το τοπίο μετατρέπεται σε ένα είδος καμβά, χωρίς όμως να παραμένει πάνω του κάποιο μόνιμο ίχνος.
Ένα έργο που προορίζεται να εξαφανιστεί
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Urban Pixel είναι -ίσως- η προσωρινότητά του. Η εγκατάσταση παραμένει στην παραλία για λίγες μόνο ώρες και στη συνέχεια αποσυναρμολογείται πλήρως, με τα σήματα να απομακρύνονται από το σημείο. Αυτό που μένει είναι η φωτογραφική και κινηματογραφική καταγραφή της από ψηλά. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο μοιάζει να αντιστρέφει τη συνήθη λογική του monumental art. Δεν χρειάζεται να παραμείνει για πάντα για να αποκτήσει διάρκεια. Η πραγματική του υπόσταση βρίσκεται στη στιγμή, στην εικόνα που δημιουργείται για λίγες ώρες και στη μνήμη που αφήνει πίσω της.
Το Urban Pixel — Chapter I: The Last Wave γίνεται με αυτόν τον τρόπο κάτι περισσότερο από μια εντυπωσιακή εικαστική παρέμβαση στη Σαρδηνία. Γίνεται μια συνάντηση ανάμεσα στην pop εικόνα, την ιστορία της τέχνης, τα απομεινάρια της πόλης και τη δύναμη του τοπίου, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ένα αντικείμενο που έχει ολοκληρώσει τον αρχικό του κύκλο μπορεί να αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική ζωή.
Photos by ©Scoobafish – Maurizio Sergiusti
