Η Δόμνα Χουρναζίδου ανήκει σε εκείνη τη γενιά των δημιουργών της Θεσσαλονίκης που δεν περιορίζονται μόνο στη σκηνή, αλλά αντιμετωπίζουν το θέατρο ως μέσο κοινότητας και έκφρασης. Ηθοποιός, θεατρική παιδαγωγός και συνιδρύτρια της «Αντίρρησης», κινείται με συνέπεια ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και τη δουλειά με τους νέους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη συλλογικότητα και τη δύναμη της Τέχνης.
Αυτή η φιλοσοφία αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο U_th Festival που απολαύσαμε στη Θεσσαλονίκη τις προηγούμενες ημέρες. Πίσω από αυτό βρίσκεται η ίδια μαζί με τον Νικόλα Μαραγκόπουλο, φέρνοντας στο προσκήνιο τη φωνή των εφήβων μέσα από το θέατρο. Όπως περιγράφει, πρόκειται για μια εμπειρία που δύσκολα χωρά σε λέξεις: μια συνάντηση γεμάτη ενέργεια και συγκίνηση, όπου «το μέλλον ανεβαίνει στη σκηνή» και δημιουργεί μια κοινότητα με ουσιαστική ανάγκη να μιλήσει μέσα από την Τέχνη.
Με αφορμή αυτήν τη δράση αλλά και τις υπόλοιπες καλλιτεχνικές της αναζητήσεις, η Δόμνα μιλά για τη μεγάλη της αγάπη -το θέατρο- και για όσα λατρεύει στη Θεσσαλονίκη.
Ας ξεκινήσουμε με το 5ο U_th Festival. Τι περιλάμβανε η φετινή διοργάνωση και ποια ήταν τα highlights;
Υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία όσο και να μιλήσεις, τα λόγια θα αποδειχθούν κατώτερα της πραγματικότητας. Πώς να μεταφέρεις σε λέξεις τα γέλια, τα κλάματα, την ενέργεια, τη συγκίνηση! Κάποια πράγματα απλώς πρέπει να τα ζήσεις. Για 7 ημέρες, 22 θεατρικές ομάδες εφήβων πλημμύρισαν τον κόσμο μας με ελπίδα. Γονείς είδαν τα παιδιά τους στη σκηνή και ξανασυστήθηκαν μαζί τους. Το πιο σπουδαίο, όμως, θεωρώ ότι είναι η κοινότητα που δημιουργείται σιγά σιγά μεταξύ αυτών των παιδιών και η ανάγκη τους να εκφραστούν, να μιλήσουν μέσα από την Τέχνη. Highlight ήταν ότι για 7 ημέρες, το μέλλον ήταν πάνω στη σκηνή και η πόλη, τουλάχιστον όσον αφορά στη θεσμική της εκπροσώπηση, έκλεισε τα μάτια και τα αυτιά.
Τι άλλο ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο και τι πρέπει να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;
Κάνουμε πρόβες για την παράσταση «Σαράντα Πλας. Ένα θέατρο ντοκουμέντο για την αποτυχία» σε σκηνοθεσία Χάρη Πεχλιβανίδη, με τον οποίο συνυπογράφουμε τη δραματουργία και θα παρουσιάσουμε 16 και 17 Μαΐου στο Θέατρο Τεχνών στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Ανοιχτής Σκηνής του Δήμου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα ετοιμάζουμε την παράσταση «Το μαύρο πρόβατο» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Ρουμελιώτη, που θα παρουσιαστεί 22 και 23 Ιουλίου στο αρχαίο θέατρο Δημητριάδος στον Βόλο και πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026». Τα μαθήματα στην Αντίρρηση συνεχίζονται πυρετωδώς, καθώς 12,13 και 14 Ιουνίου έχουμε στο Θέατρο Αυλαία τις «Ημέρες Αντίρρησης», όπου όλα μας τα τμήματα παρουσιάζουν τη δουλειά τους.
Για το απώτερο μέλλον δουλεύω πάνω σε ένα project που τριγυρίζει στο μυαλό μου εδώ και πάρα πολύ καιρό, αλλά επειδή είμαι προληπτική, δε θα πω κάτι πριν βεβαιωθώ ότι όντως θα πραγματοποιηθεί!
Αλήθεια, πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το θέατρο και ποια ήταν τα ερεθίσματά σου ως παιδί;
Η γιαγιά μου ήταν απίστευτα θεατρόφιλη. Δεν υπήρχε παράσταση που να παίζεται στη Θεσσαλονίκη και να μην τη δει. Και κάθε Πέμπτη, μα κάθε Πέμπτη, κινηματογράφος. Όταν γυρίζαμε, λοιπόν, στο σπίτι ξαναέπαιζα ό,τι είχαμε δει. Και κάπως έτσι, αυτή η μικρή συνωμοσία απέκτησε κι άλλους θεατές.
Και τι σημαίνει το θέατρο για σένα;
Ο χώρος της απόλυτης ελευθερίας και πειθαρχίας. Ταυτόχρονα.
Ποιος άνθρωπος του χώρου σε έχει επηρεάσει βαθιά;
Θα μιλήσω για τον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο, όχι μόνο του θεάτρου, για να μην αδικήσω κανέναν. Θα πω τον Νίκο Παπάζογλου.
Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;
Η Τερψιθέα. Ήταν η γειτονιά του μπαμπά μου και είναι σαν να τον ξαναβρίσκω εκεί.
Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;
Η ταβέρνα του Θόδωρου στον Βαρδάρη.
Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;
Τα χαρακτηριστικά «με» και «σε», που χρησιμοποιούμε στον προφορικό λόγο.
Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;
Τα Κάστρα.
Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;
Όπου ήταν οι φίλοι μου, ο αδερφός μου και τα ξαδέρφια μου. Δε γίνεται να μην αναφερθώ στο Berlin, στο Bandiera και στο Λούκυ Λουκ.
Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;
Ξεκάθαρα στην παραλία.
Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;
Όλα τα μουσεία του MoMus.
Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;
Στην περιοχή γύρω από τους 12 Αποστόλους.
Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/βιβλίο/ταινία, θα είχε τίτλο...
«Το χέρι του Θεού», λόγω του Γιώργου Κούδα.
Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;
Η εκκλησία του Αγίου Μηνά.
Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη... Τι θεωρείς must;
Βόλτα στην Τσιμισκή και να παρατηρείς τον κόσμο μαντεύοντας τις ιστορίες του.
Τι σε κάνει να επιμένεις επαγγελματικά σε αυτήν την πόλη;
Η πίστη στους ανθρώπους της και η οικειότητα που συνεπάγεται.
Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις...
«Φωτιά στο λιμάνι», γιατί η πόλη μας είναι ο ορισμός αυτού του τραγουδιού από Ξύλινα Σπαθιά. «Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει...»
