Στο Μιλάνο υπάρχουν σπίτια που δεν αποκαλύπτονται με γυμνό μάτι από τον δρόμο. Βρίσκονται πίσω από μεγάλες πόρτες, σε εσωτερικές αυλές και σε σημεία όπου η πόλη μοιάζει ξαφνικά να χαμηλώνει την έντασή της. Εκεί, σε έναν τέτοιο κρυμμένο αστικό κόσμο, βρίσκεται η Casa Archi, μια κατοικία που ξεκίνησε από ένα πρώην βιομηχανικό κτίριο και κατέληξε να θυμίζει μια σύγχρονη urban villa. Το project του ιταλικού studio 23BASSI οργανώνεται γύρω από μια μάλλον απλή αλλά ισχυρή ιδέα, που δεν θέλει το σπίτι να στρέφεται προς την πόλη, αλλά προς τον δικό του κήπο. Περισσότερα από 600 τετραγωνικά μέτρα αναπτύσσονται περιμετρικά του πράσινου, δημιουργώντας μια κατοικία που διατηρεί την αίσθηση της ιδιωτικότητας ακόμη και στην καρδιά του Μιλάνου.

Οι καμάρες έγιναν η αρχιτεκτονική υπογραφή

Το στοιχείο που τραβά πρώτο το βλέμμα είναι οι καμάρες της πρόσοψης. Δεν λειτουργούν μόνο ως διακοσμητικό μοτίβο, αλλά ως ένα επαναλαμβανόμενο πλαίσιο μέσα από το οποίο το σπίτι «βλέπει» τον κήπο. Οι καμπύλες ανοίγουν διαδοχικές θέες προς το πράσινο, δημιουργώντας μια σχεδόν σκηνογραφική σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Κάτω από αυτή τη φαινομενικά απλή γεωμετρία, ωστόσο, κρύβεται μια αρκετά σύνθετη κατασκευή, με ενσωματωμένες λύσεις για σκίαση, μόνωση και έλεγχο του φυσικού φωτός. Είναι ένα από τα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της κατοικίας, όπου η τεχνολογία υπάρχει, αλλά δεν γίνεται ποτέ η πρωταγωνίστρια του χώρου.

Ένα σπίτι που σχεδιάστηκε γύρω από τη ζωή του

Η Casa Archi δεν μοιάζει με κατοικία που ακολουθεί ένα έτοιμο design concept. Αντίθετα, αρκετές από τις βασικές αρχιτεκτονικές αποφάσεις προέκυψαν από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των ιδιοκτητών. Η τραπεζαρία αναπτύσσεται σε ύψος σχεδόν οκτώ μέτρων, η κουζίνα αποκτά ένα ιδιαίτερο bow window που συνεχίζεται ως μέρος του κυρίως υπνοδωματίου στον επάνω όροφο, ενώ μια μεγάλη καμπύλη σκάλα συνδέει τους δύο ορόφους κάτω από ένα εντυπωσιακό skylight. Έτσι, οι μεγάλοι όγκοι δεν υπάρχουν μόνο για να εντυπωσιάζουν, αλλά για να δημιουργούν παράλληλα χώρο για την καθημερινότητα, για τη συνύπαρξη και για τα αντικείμενα που έχουν ήδη θέση στη ζωή της οικογένειας.

Όταν η τέχνη καθορίζει την αρχιτεκτονική

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του σπιτιού βρίσκεται ακριβώς εδώ, καθώς η τέχνη δεν ήρθε στο τέλος για να «γεμίσει» τους τοίχους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτέλεσε μέρος του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Δύο μεγάλα έργα της Anna Maria Tulli, τα οποία ανήκαν ήδη στους ιδιοκτήτες, καθόρισαν τις διαστάσεις της τραπεζαρίας. Η κατοικία έπρεπε ουσιαστικά να δημιουργήσει τον κατάλληλο χώρο για να τα φιλοξενήσει. Το ίδιο συμβαίνει και με τη γλυπτική. Στη βάση της σκάλας, το χάλκινο έργο “Folla” του Giò Pomodoro αντανακλά το φως που κατεβαίνει από το skylight, ενώ ένα ακόμη έργο του καλλιτέχνη εμφανίζεται μέσα στη φύτευση του κήπου.

Το χρώμα έρχεται μέσα από τα έπιπλα

Παρότι η αρχιτεκτονική έχει έντονη παρουσία, το interior δεν βασίζεται σε μια αυστηρά ουδέτερη παλέτα. Το σαλόνι αποκτά ένταση μέσα από έναν μεγάλο καναπέ σε ruby red βελούδο και πολυθρόνες σε καφέ απόχρωση, ενώ στην κουζίνα ένα τραπέζι από κεραμικό σε χρώμα σκουριάς δημιουργεί ένα ακόμη δυνατό σημείο αναφοράς. Στην κουζίνα, η μεγάλη νησίδα από Taj Mahal quartzite προσθέτει μια πιο γλυπτική αίσθηση, ενώ η θέα προς τον κήπο συνεχίζει να λειτουργεί σαν βασικό διακοσμητικό στοιχείο.

Η νέα ζωή ενός παλιού κελύφους

Αυτό που κάνει την Casa Archi ενδιαφέρουσα δεν είναι μόνο η εντυπωσιακή κλίμακα ή η προσεγμένη επιλογή των έργων τέχνης. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα πρώην βιομηχανικό κτίριο μετασχηματίζεται χωρίς να εγκλωβίζεται στην industrial αισθητική του παρελθόντος. Αντί για εμφανή αναφορά στη βιομηχανική του καταγωγή, αποκτά την ατμόσφαιρα μιας σύγχρονης βίλας με μεγάλες καμπύλες, άπλετο φυσικό φως, ψηλοτάβανους χώρους, έργα τέχνης και έναν ιδιωτικό κήπο που γίνεται η καρδιά της κατοικίας.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
All Photos by Monica Spezia